از سر دل تنگی

يادداشتهاي پراكنده

لیبی

اینکه تا چه زمانی باید بعضی از روسای ممالک اسلامی دیکتاتور باشند و یک نفر برای سرنوشت همه مردم تصمیم بگیرد و فهم خودشان را از دنیا و آخرت ، بهترین ایده ممکن بدانند و مخالفان را آمریکایی و صهیونیست بدانند معلوم نیست ولی حالا کم کم موضوع دارد عوض میشود و عملکرد این آدمهای روانی شده است مجوزی برای اشغال کشورهای اسلامی توسط آمریکائیها و اروپائیها ، مثل افغانستان ، عراق و حالا لیبی

اینکه از سر ناچاری بگوئیم برای نفت آمده اند ، توجیه جالبی نیست چون آنها بدون جنگ هم نفت دنیا را در کنترل خود دارند

حالا مدل عوض شده است چون مردم بعضی از کشورها ( مثلا مردم بحرین مشمول حمایت نیستند ولی لیبی فرق دارد ) وقتی طاقتشان تمام شود و به خیابان بریزند ، حکومت ها با تمام قدرت آنها را سرکوب می کنند و تازه فیلم شروع می شود ، همه کار و زندگی را رها می کنند و میلیاردها دلار هزینه می کنند تا " مردم " لیبی را نجات دهند ولی عین همان شرایط لیبی در بحرین هم هست ولی مردم بحرین نجات نمی خواهند ، هیچ ، از عربستان و امارات نیرو می فرستند تا " خاندان حاکم " را نجات دهند

در افغانستان برای جنگ با شوروی از طریق پاکستان و عربستان و برای "نجات مردم افغانستان " میلیاردها دلار هزینه کردند و وقتی روسها گذاشتند رفتند گروههایی را که خودشان بوجود آورده بودند را به حال خودشان رها کردند و آنها هم شدند طالبان و القاعده و وقتی آنها از سر بیکاری یاد دین و مبارزه افتادند و فراموش کردند که از کجا آمده اند ناگهان شدند دشمن همان کسانی که آنها را بوجود آورده بودند و نهایت جریان شد تصرف افغانستان بدست غربیها

در عراق هم تا صدام با ما میجنگید کمکش کردند ولی بعد دیوانه مست را به حال خودش گذاشتند تا به کویت حمله کند و در نهایت آنقدر فیلم آمدند تا عراق را تصرف کردند

حالا نوبت لیبی ، بعد هم حتما نوبت یمن و .....

به نظرم مبارک و بن علی آدمهای عاقلی بودند که زود جریان را فهمیدند و کنار رفتند و کاش رهبر لیبی و سایر رهبران دیکتاتور دیگر کشورها حداقل در کنار رفتن از قدرت راه آنها را بروند ، قبل از اینکه " خیلی زود دیر شود "

+ سید جلال حسینی آجی بوزایه ; ۱٢:٤٩ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱/۱٠
comment نظرات ()